Salar de Uyuni


Gemaakt op zaterdag 13 april 2013

Zoals in ons vorige reisverslag te lezen, waren we gebleven in San Pedro de Atacama. Een erg leuk woestijnplaatsje en waar je om je heen kijkt, overal vulkanen. Voordat het zover was en we 3 daagse toer naar Salar de Uyuni (zoutvlaktes van Bolivia) gingen maken, hebben we eerst nog een avondje sterren gekeken in de meest prachtige sterrenhemel die we ooit hebben gezien. Ongelofelijk hoe dichtbij de sterren lijken. Die avond zijn we heel wat wijzer geworden over alle sterren en planeten, welke we vervolgens met mega telescopen konden bekijken. En omdat het door de hoogte erg koud was, stond er aan het eind van de avond een heerlijk kopje chocolademelk klaar. Dit was tevens een plek waar vallende sterren goed te zien zijn. Eindstand: 5 voor Raymond 3 voor Elise. Niet slecht toch, en wat konden wij veel wensen doen 😉

En toen was het zover, eindelijk stond de jeep klaar welke ons in 3 dagen naar de prachtige zoutvlaktes van Bolivia zou brengen. We zaten samen met Ryan & Jenny, het Australische koppel waar we vanaf San Pedro mee samen reizen, en een iets minder spraakzame jongen en meisje uit Frankrijk in een jeep. Deze drie dagen heeft ons wederom langs de prachtigste plekken gebracht. Zo hebben we meren gezien in zo’n beetje alle kleuren die je maar kan bedenken (rood, zwart, groen, blauw, wit etc.). Het ene meer zat nog voller met flamingo’s dan de ander. Ook zijn we bij enorme geisers geweest, waarbij de gassen en het water met enorme snelheden uit de grond kwamen en je de aarde zag bubbelen. Daarnaast hebben we een bezoek gebracht aan verschillende mooie rotsformaties en konden we opwarmen in het warme water van de natuurlijke hotsprings, midden in het prachtige landschap, heerlijk!

Naast alle mooie dingen is ook bijgebleven dat het, door de hoogte ontzettend koud was. Ondanks dat het zonnetje scheen was het vooral ‘s avonds minimaal -15 graden. Omdat we de eerste nacht in een erg basic hotel sliepen, zonder stroom  de generator werd slechts 1,5 uur aangezet), douche en verwarming, lagen we dan ook gelijk na het eten om half 9 in bed. Ondanks de 4 dekens konden we het helaas niet warm krijgen. De tweede nacht sliepen we in een zout hotel waarbij zo’n beetje alles van zout gemaakt is. Tafels, muren, bedden stoelen, noem maar op. Erg leuk, en gelukkig een stuk warmer.

De laatste dag was het ’s ochtends om half 5 opstaan, waarna de zoutvlaktes opgereden werd. Hier konden we een werkelijk prachtige zonsopgang zien, onder het genot van een heerlijk ontbijtje. Doordat alle diepte op de zoutvlaktes wegvalt, kunnen er allemaal foto’s met effecten gemaakt worden en daar moesten wij uiteraard gebruik van maken. Deze onvergetelijke 3 daagse toer werd afgesloten met een enorm cactuseiland midden in de zoutvlaktes, een bezoek aan een zoutmuseum en langs de zoutwinningsactiviteiten met als laatste stop een treinkerkhof.

En toen zat het er helaas al op! Onze bus naar de volgende bestemming, Potosti ging ’s avonds zodat we samen met Jenny en Ryan nog even de tijd hadden om Uyuni te bekijken en wat te drinken en te eten. Toen drong pas echt goed tot ons door dat we de goed ontwikkelde landen nu echt achter ons gelaten hebben en we in het armste land van Zuid Amerika zijn. De luxe bussen worden vervangen door gammele bussen waarbij de bagage op het dak vastgebonden wordt, overal lopen vrouwen met bolhoedjes en prachtige gekleurde kleden op de rug met daarin een baby, de sanitaire voorzieningen beginnen er wat minder fris uit te zien en bovenal, wat is het hier ontzettend goedkoop. Een privé kamer voor 5 euro of een 4 uur durende busreis voor 2,50. Daar kun je niks van zeggen toch J

Gisteren zijn we naar de zilvermijnen in Potosti geweest. Moeilijk om te beschrijven hoe dat was, maar ik denk dat indrukwekkend misschien wel het beste woord is. Eerst werden er inkopen gedaan op de ‘mine market’. Cadeaus voor de mijnwerker werden ingeslagen:  Dynamiet, alcohol met maar liefs 96% alcohol en coca bladeren. Coca bladeren, zijn in Nederland illegaal maar in Bolivia volkomen legaal. Het wordt ook voor hoogteziekte gebruikt om er thee van te maken of om op een paar bladeren te kauwen. Dat de mijnwerkers per dag een hele zak coca bladeren opkauwen en flessen met 96% alcohol achter elkaar wegdrinken, zegt wel genoeg over hoe hard het werken in de mijnen is. Raymond & Ryan hebben zelf ook nog even mogen ervaren hoe zwaar het echt is door de mijnwerkers te helpen met een volle kar vol stenen met mineralen naar buiten te duwen. Mede door de hoogte waren zij binnen 50 meter volledig buiten adam terwijl de mijnwerkers zonder enige moeite door bleven gaan. Hard werken vol gevaren dus en dat dag in dag uit, jaar in jaar uit voor 100 Bolivianos per dag (ongeveer 10 euro). We zijn ongeveer 2 uur in de mijnen geweest, voornamelijk kruipend door smalle gangen, steile afdalingen vol klei waar met een touw naar beneden geklommen moest worden en niet altijd op de meest veilige manier. Toen er even later dynamiet werd afgestoken, klonk er een oorverdovende knal door de mijnen. Er waren momenten bij dat we niet zeker wisten of we het nog wel leuk vonden zover onder de grond, met benauwende lucht en de beperkte ruimte, maar uiteindelijk zijn we blij deze toer afgemaakt te hebben en bovenal deze indrukwekkende ervaring opgedaan te hebben.

En nu zitten we in Sucre, al weer de 3e plaats in Bolivia. Wettelijk de hoofdstad en ook wel Ciudad Blanca (witte stad) genoemd door de vele witte gebouwen die hier zijn. Vandaag gaan we heerlijk rondslenteren en met een biertje en in wijntje in het park genieten van de lokale mensen en hun mooie en bijzondere gebruiken.

Zoals jullie lezen, vermaken we ons nog steeds prima, en we hebben gehoord dat het in Nederland ook eindelijk lekker weer is, dus voor iedereen; geniet ervan! Als laatst bedankt voor alle leuke en lieve berichten, via de site, mail, whatsapp, facebook of op wat voor een manier ook. Het doet altijd weer goed om wat van het thuisfront te horen J

Tot de volgende keer!

 

Liefs Raymond & Elise